Gotik bir manastır harabesi, çıplak meşe ağaçları arasında. Friedrich'in ölüm ve geçicilik meditasyonu. Kış atmosferi ve mezar taşları, yaşamın kırılganlığını vurgular. Karanlık paletli, melankolik ama büyüleyici. Romantik resmin gotik yüzü.
Friedrich bu tabloyu Prusya'nın Napoleon'a yenildiği yıl yaptı. Harap manastır Almanya'nın yenilgisinin metaforu! Ağaçlar askerlere, cenaze töreni ulusun yasına benzetildi. Tablo o kadar karanlıktı ki, ilk sergisinde izleyiciler rahatsız oldu. Friedrich mevsimlerle yaşam döngüsünü anlatıyordu. Ağaçların arkasındaki ay, ölümden sonraki hayat umudunu simgeliyor. Eser Nazi döneminde Alman milliyetçiliğinin sembolü yapıldı - tam tersi bir kullanım!