Akyavaş'ın 1995'teki son dönem çalışması, spiritüel arayışının doruk noktasıdır. Minimal formlar maksimum anlam taşır. Renk kullanımı indirgenir, fakat duygusal yoğunluk artar. Eser, sessizlik ve kontemplasyonun resimsel karşılığı olarak öne çıkar.