Georg Baselitz'in Neo-Ekspresyonist çığırının başlangıcı. Çarpık, ilkel figürler - Alman dışavurumculuğuna dönüş. Kaba fırça vuruşları, saldırgan renkler. Savaş sonrası Almanya'nın kültürel kimlik arayışı.
1965, Berlin Duvarı'nın örüldüğü dönem. Baselitz Doğu Almanya'dan kaçmış, Batı'da kendini bulamamıştı. Bu tabloda iki figür var - 'büyük arkadaşlar' ama kim? Belki bölünmüş Almanya'nın iki yarısı. Figürler çirkin, kaba, ilkel - kasıtlı olarak. Baselitz, 'Güzel sanat yapmak istemiyorum, acı veren sanat istiyorum' dedi. Tablo sergilendiğinde polis tarafından müstehcen bulundu ve kaldırıldı - başarının ilk işareti! Baselitz için sanat, Alman geçmişiyle hesaplaşmanın yoluydu. Nazi dönemini unutamazdı ama güzel tablolar da yapamazdı.