Miró'nun sürreal evreninin patlaması. Renkli yaratıklar, müzikal notlar, uçan nesneler. Karnaval atmosferi, çocuksu hayal gücü. Otomatik çizim tekniği, bilinçaltı akışı. Her köşede bir sürpriz, sonsuz oyunbazlık. Sürrealizmin en neşeli manifestosu.
1924-25'te açlık döneminde yaptı. Miró o kadar fakirdi ki düzgün yemek yiyemiyordu. Açlık halüsinasyonları görüyordu! Bu tablodaki yaratıklar belki de halüsinasyon. Müzik, dans, şenlik - ama gerçek değil, rüya. Bilinçaltı otomatik çizimle ortaya çıkmış. Buffalo Albright-Knox Sanat Galerisi'nde. Miró 'karnaval ruhumu öldürdü' demişti ama aslında canlandırmış. Her figür bir sembole dönüşüyor: balık, kedi, merdiven, nota...