Henri de Toulouse-Lautrec'in özel hayatın en mahrem anlarını belgeleyen bu eseri, yatakta iki kadını samimi bir kompozisyonda betimler. Pastel tonları ve yumuşak çizgiler, sahnede bir sıcaklık yaratır. Sanatçının toplum dışına itilmiş insanlara olan empatisini gösterir.
Toulouse-Lautrec, Paris'in genelevlerinde çok zaman geçirdi. Cüce ve sakattı, bu yüzden toplumun dışlanmışlarıyla kendini özdeşleştiriyordu. Bu 1893 tablosu, fahişelerin özel anlarını yargısız belgeler. Kadınlar rahat, doğal - bu, müşterilere değil, birbirlerine ait bir andır. Sanatçı, onları nesneleştirmez, insanlaştırır. Eser, Toulouse-Lautrec'in insanlığa olan inancını gösterir - herkes saygıyı hak eder.