Avni Lifij'in 1918'deki bu eseri, İstanbul'u empresyonist gözle yakalar. Işık ve rengin titreşimi kentin ruhunu yansıtır. Spontane fırça vuruşları anın geçiciliğini vurgular. Fransız empresyonizminin yerel uyarlamasıdır. Türk resminde plein air çalışmaların erken ve başarılı örneklerindendir.