Van Gogh'un Saint-Rémy döneminin en etkileyici çalışmalarından biri. Dut ağacının gövdesi alev alev yanan fırça darbeleriyle canlanır. Turuncu, sarı ve yeşil tonların dinamik dansı, ağacın yaşam enerjisini tuvalin her köşesine yayar.
Van Gogh bu ağacı hastane bahçesinde her gün seyrediyordu. Mevsim sonbahara dönerken, yaprakların renk değiştirmesi onu büyüledi. Kardeşi Theo'ya yazdığı mektupta 'Dut ağacı sanki içten yanıyor, alevler gibi' diye bahsetti. Eseri tamamladığı gün aşırı yorgundu ama mutluydu; 'Nihayet bir ağacın ruhunu yakaladım' diye yazmıştı.