Rothko'nun olgun döneminin klasik eseri. Dev renkli dikdörtgenler, yumuşak sınırlar. Kırmızı, turuncu, sarı tonları izleyiciyi sarar. Color field painting'in en meditativ örneği. Saf duygunun görsel dili.
1960'ta Rothko, formülünü bulmuştu: Dev tuval, yüzen renkli alanlar. No. 14'te sıcak renkler - kırmızı, turuncu, sarı - ama bir huzursuzluk var. Rothko için renkler duygulardı. 'İnsanları ağlatmak istiyorum' derdi. Ve gerçekten ağlatıyordu - izleyiciler bu tabloların önünde saatlerce durur, gözyaşı dökerdi. Neden? Açıklanamaz - sadece hissedilir. Rothko, tabloların büyük galerilerden değil, küçük odalardan asılmasını istiyordu: 'İzleyici tuvalin içine girmeli.'