Fotoğrafların üzerine boya sürülerek yaratılan hibrit eserler. Richter'ın gerçeklik ve soyutlama arasındaki gerilimi en doğrudan işlediği seri. Görüntü, hem ortaya çıkıyor hem kayboluyor. Belleğin çalışma biçiminin görsel metaforu.
1989'da Richter, fotoğraf ve resim arasındaki sınırı tamamen sildi. Gerçek fotoğraflar aldı - aile albümlerinden, gazetelerden - üzerlerine yağlı boya sürdü. Bazen hafifçe, bazen agresif şekilde. Sonuç: Görüntü var ama net değil. Hatırlıyorsun ama tam olarak değil. Tıpkı hafızamız gibi. Her yıl geçtikçe anılar bulanıklaşıyor, üzerine yeni katmanlar ekleniyor. Richter bunu gösteriyor. Fotoğraf gerçeği yakalayabilir mi? Hayır diyor sanatçı, çünkü gerçek de bulanık zaten.