Mark Rothko'nun 1953 tarihli renk alanı resmi. Yüzen dikdörtgenler, yumuşak kenarlar. Ruhani bir deneyim sunan soyut kompozisyon. Rengin meditasyon aracına dönüştüğü eser.
1953'te Rothko, olgun üslubunu bulmuştu. Dev tuvallerde yüzen renk blokları. Amacı basit ama derin: İnsanları ağlatmak. Evet, Rothko eserlerin önünde ağlayanları görünce mutlu olurdu. Çünkü bu, bağlantı kurduklarını gösteriyordu. Kırmızı, sarı, mavi - temel renkler ama kullanımı öyle değil. Katmanlar halinde sürülmüş, nefes alıyor gibi. Rothko der: 'Renk hakkında değil, insan duygularıyla ilgili.' Basit görünür ama önünde durduğunuzda, sizi içine çeker. Bir portal gibi.