Frida'nın vücudundan toprakta kök salan bitkiler çıkıyor. Yaşam, ölüm ve doğa döngüsünün lirik anlatımı. Meksika topraklarına derin bağlılığını ve evrensel doğurganlık mitini harmanlayan güçlü bir sembolizm.
1943'te çocuk sahibi olamayacağını kesin olarak öğrenen Frida, bu acıyı sanatına döktü. Bedeninden filizlenen dallar, onun hayata başka türlü bağlanma çabasının metaforu. Meksika kültüründe toprak anne, dişilik ve berekettir. Frida, kendi bedensiz anneliğini doğaya emanet ediyor. Eserdeki çatlak toprak, hem kuraklığı hem de yeni yaşamın mümkün olduğu toprağı simgeliyor. Sanatın iyileştirici gücüne dair bir manifesto.