Rothko'nun en dramatik serisi. Koyu kırmızı, kahverengi, siyah tonlar - artık mutluluk yok. Seagram binası için yapılan ama asla asılmayan duvar resimleri. Karanlığa doğru yolculuk, trajik bir manifesto.
1958'de Rothko, Seagram binasının lüks restoranı için duvar resmi komisyonu aldı. Sonradan fikrini değiştirdi: parayı iade etti, resimler asılmadı. 'Burada yemek yiyenlerin iştahını kaçırmak istiyordum' demişti. Serinin renkleri gittikçe koyulaştı - koyu kırmızı ve siyah. Resimler sonunda Tate'e bağışlandı; bugün kendilerine ayrılan sessiz bir odada sergileniyor.