Giorgione'nin 1510'daki bu eseri (Titian tarafından tamamlandı), ideal güzelliğin klasik ifadesidir. Yatan Venüs figürü, Batı sanatında sayısız kopyaya ilham verdi. Manzara ile figür arasındaki uyum mükemmeldir. Erotizm ve saflık zarif bir dengede tutulur. Rönesans idealizasyonunun doruk noktasıdır.
Uyuyan Venüs, geleneksel olarak İtalyan Rönesans ressamı Giorgione'ye atfedilir, ancak eserin Giorgione'nin 1510'daki ölümünden sonra Tiziano tarafından tamamlandığı uzun süredir kabul görmektedir. Peyzaj ve gökyüzünün büyük ölçüde Tiziano'ya ait olduğu genel kabul görürken, 21. yüzyılda bilimsel görüş çıplak Venüs figürünün de Tiziano tarafından yapılmış olabileceğine kaymıştır. Eser, Batı resminde bilinen ilk yatan çıplak figürdür ve Louvre'daki Pastoral Konser ile birlikte, kadın çıplaklarının bir manzara içinde betimlendiği erotik mitolojik pastoral türünü kurmuştur. Kadının profili, arka plandaki tepelerin dalgalı hatlarını yansıtır gibi resmedilmiştir. Bu dönemde tek başına bir çıplak kadın figürü büyük ölçekli bir tablo için alışılmadık bir konuydu. Eser, II. Dünya Savaşı sonrasında kısa süreliğine Sovyetler Birliği'nin elinde bulunmuştur. Bugün eser, Dresden'deki Gemäldegalerie'de sergilenmektedir.