Goya'nın 'Kara Resimler' serisinin en minimalist ve gizemli eseri, boş bir alanda yalnızca başı görünen bir köpeği betimler. Varoluşçu yalnızlık ve çaresizlik teması, modern sanatın soyutlamacı yaklaşımını önceler. Sanat tarihinin en etkileyici sessiz çığlıklarından biridir.
Bu tablonun yorumu üzerine yüzyıllardır tartışmalar sürüyor. Köpek neye bakıyor? Boğuluyor mu, yoksa sadece yalnız mı? Bazıları bunu Goya'nın kendi yaşlılığının ve hastalığının bir metaforu olarak görür. Tablo, neredeyse tamamen boş - bu cesur kompozisyon, 20. yüzyıl soyut sanatını yüz yıl önce öngörür. Rothko ve Bacon gibi sanatçılar bu eserin etkisinde kaldı.