Munch'un en kişisel ve duygusal eseri. Hasta yatağında bir kız çocuğu, başucunda annesi. Acı ve çaresizliğin portresi. Yüzler bulanık, fırça darbeleri hırçın. Sanatçının kız kardeşi Sophie'nin veremden ölümüne dayanıyor. Modern sanatın duygusal gücünün erken örneklerinden.
Munch 13 yaşındayken, 15 yaşındaki ablası Sophie veremden öldü. Bu travma onu hiç terk etmedi. 1885'te 22 yaşındayken bu anıyı ilk kez resmetti. Tablo o kadar duygusal yüklüydü ki, sergilendiğinde eleştirmenler 'bitmemiş' diye saldırdı. Munch öfkelendi ve tablonun üzerinde 6 kez daha çalıştı. Her versiyonda acıyı yeniden yaşadı. 'Tüm sanatım bu resimden doğdu' dedi.