Titian'ın olgun döneminin şaheserlerinden biri olan bu eser, Venüs'ü aynada kendine bakarken betimler. Zengin renk paleti ve yumuşak ışık geçişleri, Venedik okulunun karakteristik özelliklerini yansıtır. Aşk tanrıçasının güzelliğini ve kibrini sembolik bir derinlikle sunar.
Bu tabloda Venüs, Cupid tarafından tutulan aynaya bakarken, izleyici aslında tanrıçanın sırtını görür - ayna onun yüzünü gösterir. Bu zekice kompozisyon, güzelliğin hem içsel hem de dışsal doğasını sorgular. Sanatçının son döneminde yaptığı tabloda, fırça darbeleri daha gevşek ve özgürdür. Eser, 'vanitas' temasını - güzelliğin geçiciliğini - Rönesans estetiğiyle birleştirir.