1972 tarihli bu eser, kolektif emeğin görsel şiiridir. Günal'ın olgun dönem fırça tekniği, figürleri neredeyse freskimsi bir boyuta taşır. Sıcak-soğuk renk kontrastları, güneş altındaki yorgunluğu ve dayanışmayı aynı anda anlatır.
