20. yüzyıl başında Almanya'da doğan Ekspresyonizm, iç dünyayı dışavurmanın en yoğun yollarını aradı. Edvard Munch'un 'Çığlık'ı modern kaygıyı simgelerken, Ernst Ludwig Kirchner'in şehir sahneleri yabancılaşmayı, Egon Schiele'nin çıplakları varoluşsal sıkıntıyı resmetti. Die Brücke ve Der Blaue Reiter grupları, çarpıtılmış formlar ve koyu renklerle ruhsal gerilimleri görünür kıldılar. Ekspresyonistler, güzellik arayışını reddederek insanın en karanlık duygularına cesaretle baktılar. Birinci Dünya Savaşı'nın travması, bu akımın karamsar vizyonunu daha da güçlendirdi.