Jean Arp'ın organik soyutlamasının şiirsel örneği. Biçimler, yıldızlar gibi boşlukta dans eder. Sert geometriden uzak, yumuşak ve akışkan formlar. Dadaizm'den Sürrealizm'e geçişin izlerini taşıyan, doğaya özgü bir soyutlama.
1932'de Arp, Paris'te Sürrealistlerle yakın çalışıyordu. Ama onların şok edici imajlarından farklı bir yol izledi. 'Doğa en büyük soyut sanatçıdır' derdi. Bu eserdeki formlar, taş erozyonundan, bulut şekillerinden, hücre bölünmesinden ilham alır. Arp, şansı da seviyordu: Bazen kağıt parçalarını havaya atıp düştükleri yere göre kompozisyon yapardı. Constellation'ı oluştururken, gece gökyüzüne baktı - ama yıldızları değil, aralarındaki boşluğu resmetti. 'Boşluk da bir form' diyordu.